ઈસુ પ્રભુ યહોવાના સેવક હતા. અને "સેવક વિશે સૌથી મહત્વની વાત એ છે કે તે તેના માલિક જે કહે છે તે જ કરે છે" (કરિંથીઓને પહેલો પત્ર 4:2). તેમણે પોતાનું જીવન તેમના પિતાનું સાંભળવામાં વિતાવ્યું, અને આમ તેમના પિતાની બધી ઈચ્છા પૂર્ણ કરી, થાક અથવા હતાશ 'વ્યસ્તતા' વિના. તેમણે પોતાના માનવીય હિતોને નકારી દીધા. તે સાંસારિક નહોતા. તે આત્મિક હતા.

ઈસુએ તેમના જીવનમાં પ્રાર્થનાને ઉચ્ચ પ્રાથમિકતા આપી. તે ઘણીવાર રાનમાં જતા રહેતા અને પ્રાર્થના કરતા (લૂક 5:16). એકવાર તેમણે બાર શિષ્યોની પસંદગી અંગે પિતાની ઈચ્છા જાણવા માટે આખી રાત પ્રાર્થનામાં વિતાવી (લૂક 6:12,13). સાંસારિક ખ્રિસ્તી ઈશ્વરની રાહ જોવામાં વિતાવેલા સમયને બગાડેલો સમય માને છે, અને ફક્ત તેના અંત:કરણને શાંત કરવા માટે પ્રાર્થના કરે છે. પ્રાર્થના તેમના જીવનમાં એક અત્યંત જરૂરિયાત નથી, કારણ કે તે પોતાના પર ભરોસો રાખે છે. જોકે, આત્મિક માણસ દરેક બાબતમાં હંમેશા ઈશ્વર પર આધાર રાખે છે, અને તેથી તેને પ્રાર્થનાની જરૂર હોય છે.

ઈસુએ કહ્યું કે એક જ વાતની જરૂર છે તે છે તેમનું વચન સાંભળવું (લૂક 10:42). બેથાનિયાની મરિયમ આનું ઉદાહરણ હતી. બીજી બાજુ, માર્થા, નિઃસ્વાર્થ સેવામાં વ્યસ્ત હોવા છતાં, બેચેન અને મરિયમની ટીકા કરતી હતી. તે બે બહેનોમાં, આપણે આત્મિક અને સાંસારિક પ્રવૃત્તિ વચ્ચેનો તફાવત જોઈએ છીએ. માર્થા પ્રભુ અને તેમના શિષ્યોની સેવા કરવામાં કોઈ પાપ કરી રહી ન હતી. છતાં તે બેચેન અને મરિયમની ટીકા કરતી હતી. આ સાંસારિક સેવાકાર્યનું સ્પષ્ટ ચિત્ર છે. સાંસારિક ખ્રિસ્તી બેચેન અને ચીડિયો છે. તેણે પોતાના "પોતાના કાર્યો" થી વિશ્રામ લીધો નથી અને ઈશ્વરના વિશ્રામમાં પ્રવેશ્યો નથી (હિબ્રૂઓને પત્ર 4:10). તેના ઇરાદા સારા છે, પરંતુ તેને ખ્યાલ નથી આવ્યો કે તેના પોતાના કાર્યો ગમે તેટલા સારા હોય, બદલાણ પછી પણ, ઈશ્વરની નજરમાં "મેલા ચીંથરા" છે (યશાયા 64:6).

અમાલેકીઓના સારા ઘેટાં (માંસ) ખરાબ ઘેટાં જેટલા જ ઈશ્વરને અસ્વીકાર્ય છે (1 શમુએલ 15:3,9-19). પરંતુ માનવીય તર્ક આ સમજી શકતો નથી. જ્યારે સારા ઘેટાંને ઈશ્વરને અર્પણ કરી શકાય છે ત્યારે તેમને ફેંકી દેવા એ મૂર્ખતાભર્યું લાગે છે. પરંતુ ઈશ્વરને આજ્ઞાપાલનની જરૂર છે, બલિદાનની નહીં. "યજ્ઞ કરતા આજ્ઞાપાલન સારું છે" (1 શમુએલ 15:22). પરંતુ જો આપણે ઈશ્વર શું કહે છે તે ન સાંભળીએ તો આપણે કેવી રીતે આજ્ઞાપાલન કરી શકીએ? આજ્ઞાપાલન પહેલાં સાંભળવું જરૂરી છે. તેથી ઈસુએ કહ્યું કે ફક્ત એક જ વાત જરૂરી છે કે તેમનો અવાજ સાંભળવો. બાકીનું બધું તેના પર નિર્ભર હતું.

જેઓ માર્થાની જેમ 'સેવા' કરે છે, ભલે ગમે તેટલા નિષ્ઠાવાન હોય, તેઓ ખરેખર ફક્ત પોતાની સેવા કરી રહ્યા છે. તેમને પ્રભુના સેવક કહી શકાય નહીં, કારણ કે કોઈ પણ સેવક સેવા કરતા પહેલા તેના માલિક શું કહે છે તે સાંભળવાની રાહ જુએ છે.

જો આપણે આત્મનિર્ભરતાથી ખાલી થઈએ, તો આપણે સુલેમાનની જેમ પ્રાર્થના કરીશું, "હે પ્રભુ મારા ઈશ્વર, તમારા સેવકને વિવેકી હૃદય આપો કે ખરાખોટાનો ભેદ હું પારખી શકું" (1 રાજાઓ 3:7,9). ઈસુ જાણતા હતા કે જો તેમણે શું સારું છે (તેના ઉચ્ચતમ અર્થમાં) અને શું સારું નથી - તેમના પિતાની ઈચ્છા શું છે અને શું નથી તે વચ્ચેનો ભેદ પારખવો હશે તો તેમણે તેમના પિતાનું સાંભળવું પડશે.

યરૂશાલેમના મંદિરના સુંદર દરવાજાની બહાર, ઈસુએ ઘણીવાર એક લંગડા માણસને ભીખ માંગતો જોયો. પરંતુ તેમણે તેને સાજો કર્યો નહીં, કારણ કે તેમને તેમના પિતા તરફથી આવું કરવા માટે કોઈ માર્ગદર્શન નહોતું. પાછળથી, ઈસુના સ્વર્ગમાં ગયા પછી, પિતર અને યોહાને તે માણસને સાજો કર્યો - પિતાના સંપૂર્ણ સમયમાં - અને તેના પરિણામે ઘણા લોકો પ્રભુ તરફ વળ્યા (પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 3:1-4:4). તે પિતાનો તે માણસને સાજો કરવાનો સમય હતો, તે પહેલા નહીં. જો ઈસુએ તે માણસને પહેલા સાજો કર્યો હોત તો પિતાની ઈચ્છા અવરોધાય હોત. તે જાણતા હતા કે પિતાનો સમય સંપૂર્ણ હતો, અને તેથી તે ક્યારેય કંઈ કરવા માટે અધીરા ન હતા.

ઈસુનું જીવન સંપૂર્ણ વિશ્રામનું જીવન હતું. તેમની પાસે દરરોજ 24 કલાક પૂરતો સમય હતો જેથી તે તેમના પિતાની બધી ઈચ્છા પૂર્ણ કરી શકે. પરંતુ જો તેમણે એવું કરવાનું નક્કી કર્યું હોત જે તેમને સારું લાગતું હોય તે જ કરે, તો દિવસના 24 કલાક પૂરતા ન હોત અને મોટાભાગના દિવસોમાં તે અશાંતિમાં રહેતા હોત. ઈસુ તેમની સામે આવતા દરેક વિક્ષેપમાં આનંદ કરી શકતા હતા, કારણ કે તેમણે એ હકીકત સ્વીકારી હતી કે સ્વર્ગમાં એક સર્વોપરી પિતા તેમના દૈનિક સમયપત્રકનું આયોજન કરી રહ્યા છે. અને તેથી તે ક્યારેય વિક્ષેપોથી નારાજ થયા ન હતા. ઈસુનું જીવન આપણા આંતરિક મનુષ્યત્વને પણ સંપૂર્ણ વિશ્રામમાં લાવશે. આનો અર્થ એ નથી કે આપણે કંઈ કરીશું નહીં, પરંતુ આપણે ફક્ત તે જ કરીશું જે આપણા જીવન માટે પિતાની યોજનામાં છે. પછી આપણે આપણા પોતાના પૂર્વનિર્ધારિત કાર્યક્રમ કરતાં પિતાની ઈચ્છા પૂર્ણ કરવા માટે વધુ ઉત્સુક હોઈશું.

સાંસારિક ખ્રિસ્તીઓ 'પોતાનું કામ' કરવા માટે એટલા ઉત્સુક હોય છે કે તેઓ વારંવાર ચીડિયા અને બેચેન રહે છે. તેમાંના કેટલાક અંતે માનસિક અથવા શારીરિક રીતે ભાંગી પડે છે.

ઈસુ માટે માનસિક રીતે ભાંગી પડવું અશક્ય હતું, કારણ કે તે પોતાના આંતરિક મનુષ્યત્વમાં સંપૂર્ણ વિશ્રામમાં હતા. તે આપણને કહે છે, મારી ઝૂંસરી તમે પોતા પર લો, ને મારી પાસે શીખો. કેમ કે હું મનમાં નમ્ર તથા રાંકડો છું, ને તમે તમારા જીવમાં વિસામો પામશો (માથ્થી 11:29).

આ ઈસુનો મહિમા છે જે ઈશ્વરનો આત્મા આપણને શબ્દમાં બતાવે છે અને તે આપણને આપવા અને આપણા દ્વારા પ્રગટ કરવા માંગે છે.

પ્રભુ આપણા ઘેટાંપાળક છે અને તે પોતાના ઘેટાંને લીલા બીડના વિશ્રામમાં લઈ જાય છે. ઘેટાં પોતાનો કાર્યક્રમ બનાવતા નથી અથવા આગળ કયા ગોચરમાં જવું તે નક્કી કરતા નથી. તેઓ ફક્ત તેમના ઘેટાંપાળકને અનુસરે છે. પરંતુ ઘેટાંપાળકને અનુસરવા માટે વ્યક્તિએ આત્મવિશ્વાસ અને આત્મનિર્ભરતાથી ખાલી થવું પડે છે. ઈસુ નમ્રતાથી તેમના પિતાને અનુસર્યા. પરંતુ સાંસારિક ખ્રિસ્તીઓ ઘેટાં બનવા માંગતા નથી, અને તેથી પોતાની બુદ્ધિ દ્વારા ગેરમાર્ગે દોરાય છે. આપણી બુદ્ધિ ઈશ્વરની એક અદભૂત અને સૌથી ઉપયોગી કૃપાદાન છે, પરંતુ જો આપણા જીવનમાં તેને પ્રભુ કરતા ઊંચા સ્થાને મૂકવામાં આવે તો તે બધા કૃપાદાનોમાં સૌથી ખતરનાક બની શકે છે.

પ્રભુએ તેમના શિષ્યોને પ્રાર્થના કરવાનું શીખવ્યું, "પિતા, જેમ આકાશમાં તેમ પૃથ્વી પર તમારી ઈચ્છા પૂરી થાઓ." આકાશમાં ઈશ્વરની ઈચ્છા કેવી રીતે પૂરી થાય છે? ત્યાંના દૂતો 'ઈશ્વર માટે કંઈક' કરવાનો પ્રયાસ કરતા દોડતા નથી. જો તેઓ એવું કરે તો સ્વર્ગમાં ગડબડ થાય. તેઓ શું કરે છે? તેઓ ઈશ્વરની હાજરીમાં રાહ જુએ છે કે તે શું આદેશ આપે છે તે સાંભળે છે, અને પછી તેમને જે કરવાનું કહેવામાં આવે છે તે યોગ્ય રીતે કરે છે. ગાબ્રિયલ દૂતના ઝખાર્યાને કહેલા શબ્દો સાંભળો, “ઈશ્વરની આગળ ઊભો રહેનાર ગાબ્રિયલ હું છું. અને તારી સાથે બોલવા તથા તને આ શુભ સંદેશો કહેવા માટે મને મોકલવામાં આવ્યો છે” (લૂક 1:19). પ્રભુ ઈસુ પણ આ જ રીતે જીવ્યા હતા - તેમના પિતાની હાજરીમાં રાહ જોવી, તેમનો અવાજ સાંભળવો અને તેમની ઈચ્છા પૂર્ણ કરવી.

સાંસારિક ખ્રિસ્તીઓ સખત મહેનત કરી શકે છે અને ઘણું બલિદાન આપી શકે છે, પરંતુ અનંતકાળનો સ્પષ્ટ પ્રકાશ જાહેર કરશે કે "તેઓએ આખી રાત મહેનત કરી પણ તેઓને હાથ કંઈ આવ્યું નહિ." પરંતુ જેમણે દરરોજ પોતાનો વધસ્તંભ ઊંચક્યો (પોતાના જીવનો નકાર કર્યો અને તેને મારી નાખ્યો) અને પ્રભુની આજ્ઞાનું પાલન કર્યું, તેમની પાસે તે દિવસે માછલીઓથી ભરેલી જાળ હશે (યોહાન 21:1-6).

"જે કોઈ પોતાને મારા માટે જે કાર્યની યોજના છે તેનાથી વિચલિત થવા દે છે," ઈસુએ કહ્યું, "તે ઈશ્વરના રાજ્ય માટે યોગ્ય નથી" (લૂક 9:62 ધ લિવિંગ બાઇબલ). "પ્રભુમાં જે સેવાનું કામ તમને સોંપવામાં આવ્યું છે તે સંપૂર્ણ રીતે કરવાને તારે સાવધ રહેવું” (કલોસીઓને પત્ર 4:17).
જે રોપા મારા આકાશમાંના બાપે રોપ્યા નથી તે દરેક ઉખેડી નંખાશે (માથ્થી 15:13).

પ્રશ્ન એ નથી કે છોડ સારો છે કે નહીં, પણ એ છે કે તેને કોણે રોપ્યું. કોઈ પણ વસ્તુના એકમાત્ર કાયદેસર ઉદ્ભવકર્તા ઈશ્વર છે. બાઇબલ "આદિએ ઈશ્વરે" શબ્દોથી શરૂ થાય છે. તેથી જ આપણા બધા કાર્યો સાથે પણ આવું જ હોવું જોઈએ: જો તેઓ કાયમ માટે ટકી રહેવા માંગતા હોય તો તેઓ ઈશ્વરમાં ઉદ્ભવ્યા હોવા જોઈએ, આપણા મનમાં નહીં.

જે ઈશ્વરની ઈચ્છા પૂર્ણ કરે છે તે સદા રહે છે (યોહાનનો પહેલો પત્ર 2:17).

બાકીનું બધું નાશ પામશે.

તો, ચાલો આપણે પોતાને આ પ્રશ્ન પૂછીએ:

શું હું ઈશ્વરની ઈચ્છામાં જીવી રહ્યો છું કે શ્રમ કરી રહ્યો છું?