“તમે કોઈને દોષિત ન ઠરાવો, એ માટે કે તમને કોઈ દોષિત ન ઠરાવે. કેમ કે જેમ તમે બીજાને દોષિત ઠરાવશો તેમ તેઓ તમને પણ દોષિત ઠરાવશે. અને જે માપથી તમે માપી આપો છો, તેથી જ તમને માપી આપવામાં આવશે. અને તું તારી આંખમાંનો ભારોટિયો ધ્યાનમાં ન લાવતાં તારા ભાઈની આંખમાંનું તણખલું શા માટે જુએ છે?”

અથવા તું તારા ભાઈને કેમ કહેશે કે, ‘તારી આંખમાંથી તણખલું મને કાઢવા દે.’ પણ જો, તારી પોતાની જ આંખમાં તો ભારોટિયો છે! ઓ ઢોંગી, પહેલા તું પોતાની જ આંખમાંથી ભારોટિયો કાઢ, અને ત્યાર પછી તારા ભાઈની આંખમાંથી તણખલું કાઢવાને તને સારી રીતે સૂઝશે.’ (માથ્થી 7:1-5).
આપણે બધાને હંમેશા એ યાદ અપાવવાની જરૂર હોય છે કે આપણે પોતાનો ન્યાય કરીએ અને ક્યારેય બીજાનો ન્યાય ન કરીએ.

આપણા બધામાં વિવેકબુદ્ધિ હોવી જોઈએ - પરંતુ વિવેકબુદ્ધિ એક આત્મિક ગુણ છે, જે બીજાઓનો ન્યાય કરવા કરતા ઘણો જુદો છે, જે એક દૈહિક પ્રવૃત્તિ છે.

રોમનોને પત્ર 14 એ એક એવો અધ્યાય છે જેના પર આપણે બધાએ વારંવાર મનન કરવું જોઈએ - જેથી આપણને વારંવાર યાદ આવે કે ઈશ્વરે તેમના બાળકોને ઘણા ક્ષેત્રોમાં સ્વતંત્રતા આપી છે.

આપણે બીજાઓનો - બાહ્ય કે આંતરિક રીતે ન્યાય કરી રહ્યા હોઈ શકીએ છીએ, તેના કેટલાક ઉદાહરણો અહીં આપ્યા છે. આવી બાબતોમાં આપણે બીજાઓ વિશે અભિપ્રાયો (અથવા આપણા મનમાં પણ અભિપ્રાયો રાખવા જોઈએ નહીં) આપવા જોઈએ નહીં:

- કોઈ વ્યક્તિ કાર ધરાવી શકે કે નહીં (અથવા બે કાર!) - અથવા તે કેવી હોવી જોઈએ.
- કોઈનું ઘર કેટલું મોટું કે ભવ્ય ન હોવું જોઈએ.
- કોઈના ઘરમાં મોંઘા ગેજેટ્સ હોઈ શકે કે નહીં.
- કોઈએ પોતાના બાળકોને કયા સ્તરનું શિક્ષણ આપવું જોઈએ.
- કોઈ વધુ પગાર મેળવવા માટે બીજે ક્યાંય જઈ શકે છે, અથવા બીજા દેશમાં સ્થળાંતર કરી શકે છે કે નહીં.
- કોઈ વ્યક્તિ કેટલી મિલકત ધરાવી શકે છે અથવા તેના બેંક ખાતામાં કેટલી બચત હોવી જોઈએ (નોંધ: આપણે પોતાના માટે દ્રવ્ય એકઠું કરવાનું નથી (માથ્થી 6:19); પરંતુ આપણને આપણા બાળકો માટે બચત કરવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો છે (કરિંથીઓને બીજો પત્ર 12:14; તિમોથીને પહેલો પત્ર 5:8)).
- કોઈ વ્યક્તિ મોંઘી હોટલ રહી શકે (અથવા રેસ્ટોરન્ટમાં ખાઈ શકે છે) કે નહીં.
- બહેન ઘરેણાં પહેરી શકે કે નહીં, કે મોંઘી સાડી/ડ્રેસ (કેટલી "મોંઘી" તે કોણ નક્કી કરશે??), કે સલવાર-કમીઝ, કે સ્ત્રીઓ પેન્ટ પહેરી શકે કે નહીં. (બાઇબલ સ્ત્રીઓને નમ્રતાપૂર્વક પોશાક પહેરવાનો આદેશ આપે છે - અને તેથી આપણે બહેનોને ખુલ્લા, ચુસ્ત, ઉશ્કેરણીજનક પોશાક પહેરવા સામે ચેતવણી આપવી જોઈએ).
- પુરુષો લાંબા વાળ રાખી શકે છે કે નહીં. (કુદરત "ટૂંકા વાળ" કહે છે, પરંતુ ઈશ્વર આ વિશે કંઈ કહેતા નથી - કરિંથીઓને પહેલો પત્ર 11:14. અને કોણ નક્કી કરે છે કે કઈ લંબાઈ "લાંબી" છે કે "ટૂંકી").
- સ્ત્રીઓ ટૂંકા વાળ રાખી શકે છે કે નહીં. (લાંબા વાળ તેને શોભા રૂપ છે, પરંતુ આ ઈશ્વર દ્વારા આદેશિત નથી - કરિંથીઓને પહેલો પત્ર 11:15. અને કોણ નક્કી કરે છે કે કઈ લંબાઈ "ટૂંકી" છે કે "લાંબી" છે").
- શું કોઈ વ્યક્તિ તેના વાળ રંગી શકે છે.
- શું બહેન કોઈપણ પ્રકારનો મેક-અપ કરી શકે છે.
- કોઈ વ્યક્તિ ટીવી પર રમતો જોઈ શકે છે કે નહીં (અતિશય જોવું એ વ્યક્તિની પ્રભુ સાથેની ચાલમાં અવરોધરૂપ બનશે, કારણ કે રમત ખૂબ જ સરળતાથી મૂર્તિ બની જાય છે - અને આપણે લોકોને આ વિશે ચેતવણી આપવી જોઈએ).
- કોઈ વ્યક્તિ ટીવી રાખી શકે છે કે નહીં (તે શું જુએ છે તે મુદ્દો છે).
- કોઈ વ્યક્તિ લગ્ન જીવનસાથી પસંદ કરતી વખતે સામાજિક, આર્થિક અને શૈક્ષણિક સ્તરોને ધ્યાનમાં લઈ શકે છે કે નહીં. [નોંધ: બધા ક્ષેત્રોમાં (આત્મા, જીવ અને શરીર) "સરખી ઝૂંસરી" હોવી જોઈએ, તેથી સમજદાર વિશ્વાસીઓ આ "જીવના" પરિબળોને પણ ધ્યાનમાં લેશે.]
- કોઈના લગ્ન ખૂબ જ ખર્ચાળ અને ભવ્ય હતા કે નહીં.
- વગેરે, વગેરે,

આ ફક્ત થોડા ક્ષેત્રો છે. મને ખાતરી છે કે બીજા ઘણા બધા છે. આમાંના ઘણા નિર્ણયો દરેક પરિવારની આવક પર આધાર રાખે છે - અને વિશ્વાસીઓમાં આવક નોંધપાત્ર રીતે બદલાય છે. મોટા શહેરમાં ખૂબ જ સાદી કાર, ઘર, શિક્ષણ, નોકરી અથવા લગ્ન ગરીબ ગામમાં રહેતા લોકોના ધોરણો દ્વારા ઉડાઉ અને વૈભવી માનવામાં આવશે. તેથી, આપણે એકબીજાનો ન્યાય કરી શકતા નથી.

vલગ્નનું પ્રમાણ બંને બાજુના માતાપિતાની સંપત્તિ તેમજ સંપૂર્ણ હૃદય દ્વારા નક્કી થાય છે. શાંતિની ખાતર, એક અર્ધ-હૃદયવાળા માતાપિતા, વરરાજા કે કન્યાનો અભિપ્રાય પણ આ બાબતમાં અંતિમ નિર્ણયને પ્રભાવિત કરી શકે છે. તેથી, આપણે કોઈનો પણ ન્યાય કરવો જોઈએ નહીં કે તે લગ્ન કેવી રીતે યોજે છે.
આપણે ફક્ત તે જ ક્ષેત્રોમાં બીજાઓના ઉડાઉપણાંનો ન્યાય કરવાની વૃત્તિ રાખીએ છીએ જ્યાં આપણે પોતે સાદગીમાં રહ્યા હોઈએ છીએ. ઘણા લોકો જે ઉપરોક્ત ક્ષેત્રોમાંના એકમાં બીજાનો ન્યાય કરે છે તેઓ ઘણીવાર બીજા ક્ષેત્રોમાં અધૂરા હોય છે - પરંતુ કારણ કે તેમની ન્યાય કરવાની ભાવના તેમને આંધળા કરે છે, તેઓ પોતાની ખામીઓ જોઈ શકતા નથી. તેથી, બીજાઓની આંખના તણખલાનો ન્યાય કરવાનું ટાળવું શ્રેષ્ઠ છે.

આપણે "આપણા કામમાં ધ્યાન આપવાનું" શીખવું જોઈએ અને આવી બાબતોમાં બીજાઓને શું કરવું જોઈએ તે કહેવાનું ટાળવું જોઈએ. નહિંતર, આપણે સ્વ-ન્યાયી ફરોશીઓ બનીશું જે "બીજા લોકોના મામલામાં વ્યસ્ત" છે (પિતરનો પહેલો પત્ર 4:15). દરેક વ્યક્તિને તેના પોતાના અંત:કરણ અનુસાર કાર્ય કરવા દેવું તે જ શ્રેષ્ઠ છે.

મંડળીમાં, આપણે મુખ્યત્વે પાપ વિરુદ્ધ અને પૈસાના પ્રેમ વિરુદ્ધ બોલવું જોઈએ; અને આપણે ફક્ત ત્યારે જ સલાહ આપવાની જરૂર છે જ્યારે કોઈ આપણી પાસે સલાહ માંગે, અથવા તે સ્પષ્ટપણે એવા પાપી આચરણનો વિષય હોય જે મંડળીને અસર કરી રહ્યો હોય.
જોકે, નાણાકીય બાબતોમાં, આપણે બધા વિશ્વાસીઓને તેમની નાણાકીય હદમાં રહેવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવા જોઈએ. દેવામાં ડૂબવું એ ઈશ્વર દ્વારા આપણી આસપાસ બાંધવામાં આવેલી નાણાકીય દિવાલ તોડવા જેવું છે. સભાશિક્ષક 10:8ખ જુઓ. ["સર્પ-ડંખ" માટે વપરાતો હિબ્રૂ શબ્દ "નાશક" છે, જે "દેવા" માટેના હિબ્રૂ શબ્દ - "નાશા" જેવો જ છે.] આપણે વિશ્વાસીઓને શક્ય હોય ત્યાં સુધી દેવું ટાળવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવા જોઈએ, સિવાય કે જ્યાં તે અનિવાર્ય હોય (જેમ કે કટોકટી અને તબીબી સારવાર માટે, અથવા ઘર ખરીદતી/બનાવતી વખતે અથવા વાહન ખરીદતી વખતે, વગેરે). અને જો તેઓ ઉધાર લે છે, તો તેમને શક્ય તેટલી વહેલી તકે તેમના દેવા ચૂકવવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવા જોઈએ (રોમનોને પત્ર 13:8).

જોકે, આનો અર્થ એ નથી કે આપણે બાઇબલ જે શીખવે છે તે સ્પષ્ટપણે શીખવવું જોઈએ નહીં જેમ કે:

- મંડળી જે વિપત્તિમાંથી પસાર થઈ રહી છે - [મંડળી અને વિપત્તિ જુઓ],
- પ્રાર્થના/પ્રબોધ કરતી વખતે માથું ઢાંકતી સ્ત્રીઓ - [સ્ત્રીઓ માટે માથું ઢાંકવું અને માથે ઓઢવું - બે આત્મિક વિધાન જુઓ]
- વગેરે,

જો કેટલાક વિશ્વાસીઓ આ બાબતો પર અલગ અલગ મંતવ્યો ધરાવે છે, તો આપણે તેમનો ન્યાય કરીશું નહીં. પરંતુ આપણે મંડળીમાં બાઇબલ જે સ્પષ્ટ રીતે શીખવે છે તે શીખવીશું.

તિતસને પત્ર 2:4,5 ને ધ્યાનમાં લો જે સ્પષ્ટપણે જણાવે છે કે પત્નીઓ મુખ્યત્વે "ઘરે કામ કરતી" હોવી જોઈએ. આપણે તે શીખવવું જોઈએ. પરંતુ બાઇબલ પત્નીને ઘરની બહાર કામ કરવાની મનાઈ કરતું નથી. તેથી, આપણે તેની મનાઈ પણ ન કરવી જોઈએ. એવા ઘણા કિસ્સાઓ છે જ્યાં કામ પર જતી પત્ની એક જરૂરિયાત બની જાય છે, કારણ કે તેનો પતિ અપંગ છે, અથવા નોકરી શોધી શકતો નથી, વગેરે, તેથી આપણે ક્યારેય કામ પર જતી પત્નીનો ન્યાય ન કરવો જોઈએ.

અથવા નાતાલ અને ઇસ્ટરની ઉજવણીનો વિચાર કરો. આપણે પોતે આ તહેવારોના મૂર્તિપૂજક મૂળ વિશે સહમત હોઈ શકીએ છીએ. પરંતુ કેટલાક અન્ય વિશ્વાસીઓ આ હકીકતથી સંપૂર્ણપણે અજાણ હોઈ શકે છે.

આપણે આપણી માન્યતાઓને વળગી રહેવું જોઈએ. પરંતુ આ દિવસો ઉજવનારાઓનો ન્યાય ન કરવો જોઈએ. રોમનોને પત્ર 14:4-6 આ વાત ખૂબ સ્પષ્ટ રીતે જણાવે છે.

કોઈપણ મંડળી જે તેના સભ્યોને રોમનોને પત્ર 14 માં પવિત્ર આત્મા દ્વારા આપણને આપવામાં આવેલી સ્વતંત્રતા આપતું નથી તે કાયદાવાદી છે.

એ નોંધવું મહત્વપૂર્ણ છે કે ન્યાય કરવો એ ઈશ્વરના વચનના સત્યો જાહેર કરવા કરતાં અલગ છે. આપણે આપણી મંડળીમાં ઈશ્વરની સંપૂર્ણ સલાહનો પ્રચાર કરવો જોઈએ. આપણે ઈશ્વરના સત્યના કોઈપણ ભાગ પર ચૂપ રહેવું જોઈએ નહીં, ડરથી કે આપણને "કાયદાવાદી" ગણવામાં આવશે. પરંતુ જો કેટલાક આ બિન-કેન્દ્રીય બાબતો પર આપણે જે શીખવીએ છીએ તે સ્વીકારતા નથી અને તેનું પાલન કરતા નથી, તો આપણે તેમનો ન્યાય ન કરવો જોઈએ. આપણે તેમનો નિર્ણય ઈશ્વર પર છોડી દેવો જોઈએ, સિવાય કે તેમના કાર્યો મંડળીને અસર કરતા હોય.

જોકે, એક મોટો ભય એ છે કે સ્વયં ઈસુ અને તેમની સમાનતા સાથે સુસંગતતા કરતાં આપણે ઉપર ઉલ્લેખિત કેટલીક બિન-કેન્દ્રીય બાબતો વિશે વધુ ઉત્સાહી બની જઈ શકીએ છીએ.

ઉપર જણાવેલ બાબતો બાહ્ય બાબતો છે. પરંતુ ઈશ્વર હૃદયને જુએ છે - અને આપણે તે જોઈ શકતા નથી. તેથી, આપણે ઈશ્વરનો ડર રાખવો જોઈએ - અને પછી આપણે "આપણી આંખો જે જુએ છે તેના આધારે અથવા આપણા કાન જે સાંભળે છે તેના આધારે ન્યાય કરીશું નહીં, પરંતુ હંમેશા ન્યાયીપણાથી ન્યાય કરીશું" (યશાયા 11:3,4).

જો આપણે નિષ્ઠાપૂર્વક "પ્રેમનું અનુસરણ કરીશું" (કરિંથીઓને પહેલો પત્ર 14:1) અને આપણા પ્રભુ પાસેથી "નમ્રતા શીખવા" માટે ખંતપૂર્વક પ્રયત્ન કરીશું (માથ્થી 11:29), તો આપણે બીજાઓનો ન્યાય કરવાના આ ફાંદામાંથી બચી શકીશું.

દુનિયાના સૌથી ખુશ લોકો એવા છે જે હંમેશા પોતાનો ન્યાય કરે છે અને ક્યારેય બીજાનો ન્યાય કરતા નથી.