(વડીલ, NCCF ચર્ચ, સેન જોસ, કેલિફોર્નિયા, યુએસએ)

"જે સંતો પૃથ્વી પર છે, તેઓ તો ઉત્તમ છે અને મારો સર્વ આનંદ તેઓમાં છે." (ગીતશાસ્ત્ર 16:3)

સંતોમાં "આનંદ" કરવાનો વ્યવહારિક અર્થ શું છે? તાજેતરમાં અમારા પરિવારમાં બનેલા એક અનુભવે મને આ કલમને નવા પ્રકાશમાં જોવાની, અને ઈશ્વર માટે આ વલણ કેટલું મૂલ્યવાન છે તે જોવામાં મને મદદ કરી.

સત્ય ઘટના: અમારી 1 વર્ષની દીકરી ચાલવાનું શીખવાની તૈયારીમાં હતી. પોતાની જાતને સ્થિર કરવા માટે તે ઘણીવાર ફર્નિચરને પકડી રાખતી, પરંતુ તેણે ક્યારેય કશાના આધાર વગર ઊભા રહેવાની હિંમત કરી ન હતી.

પછી એક ખાસ દિવસે, તેણે આધાર છોડી દીધો, અને બેઠકખંડમાં થઈને, હું જ્યાં ઊભો હતો તે તરફ, ખિલખિલ હસતા, પણ હાલકડોલક સફર શરૂ કરી. હું રોમાંચિત હતો! મેં તેના માટે તેને પ્રોત્સાહન આપવાનું શરૂ કર્યું. હું તે જોવા માટે આતુર હતો કે તે બેઠકખંડને પાર કરવાના પ્રથમ પ્રયાસમાં સફળ થશે કે કેમ.

પરંતુ પછી કંઈક તદ્દન અણધાર્યું બન્યું, જેનાથી મારા આનંદમાં હજી વધારો થયો. ના, નવું ચાલવા શીખતા બાળકે દોડવાનું શરૂ કર્યું નહોતું; તેની મોટી બહેન મારી બાજુમાં આવી, અને તેને પ્રોત્સાહન આપવામાં મારી સાથે જોડાઈ. જ્યારે મેં જોયું કે મારી મોટી દીકરીઓમાંની એક દીકરીએ નવું ચાલવા શીખતા બાળકમાંના મારા આનંદમાં ભાગ લીધો ત્યારે મારો આનંદ કેટલો વધી ગયો તે જોઈને હું આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.

ખરેખર, મને નાની દીકરીના ચાલવાના પ્રયાસ કરતાં મોટી દીકરીના આનંદમાં કદાચ વધુ આનંદ થયો હતો!

આ બાબત વર્ષોથી ઘણી વખત વિવિધ સ્વરૂપોમાં પુનરાવર્તિત થઈ છે, અને હું હંમેશા આ પાઠથી પ્રભાવિત થયો છું: જ્યારે મારા બાળકો એકબીજામાં આનંદ કરે છે — એકબીજાના વિકાસમાં, તેમના અનન્ય કૃપાદાનોમાં, વગેરે — ત્યારે પિતા તરીકે મારા હૃદયમાં તે એક વિશેષ આનંદ લાવે છે. અને તે બાબતે મને કંઈક શીખવ્યું છે કે હું ખ્રિસ્તમાં મારા ભાઈઓ અને બહેનો માટેના ખરા પ્રેમમાં આનંદ અનુભવું છું ત્યારે હું સ્વર્ગમાં મારા પિતાના હૃદયમાં વિશેષ આનંદ લાવી શકું છું.

આપણા "યોગ્ય રીતે" શિક્ષિત અને સુસંસ્કૃત મનમાં, એવું વિચારવું સહેલું છે કે ઈશ્વરના કુટુંબના અન્ય સભ્યોમાં આનંદ કરવો એ ખ્રિસ્ત માટેના પ્રેમને આધીન થવું તે છે. અને તેમ છતાં આપણે ઈશ્વરના કુટુંબમાં અન્ય લોકો માટેના પ્રેમની કેટલીક સૌથી નિર્લજ્જ અભિવ્યક્તિઓ સૌથી પરિપક્વ ખ્રિસ્તીમાંથી આવતી જોઈએ છીએ:

"અમે તમારા પર બહુ મમતા રાખીને, તમને ફક્ત ઈશ્વરની સુવાર્તા પ્રગટ કરવાને જ નહીં, પણ અમારા જીવો પણ આપવાને રાજી હતા, કારણ કે તમે અમને ખૂબ પ્રિય થઇ પડ્યા હતા." (થેસ્સલોનિકીઓને પહેલો પત્ર 2:8)

"ઓનેસિમસ, આ બંદીખાનામાં જે મારો ધર્મપુત્ર થયો છે તેને વિષે તને વિનંતી કરું છું…તેને પોતાને એટલે ખુદ મારા હૃદય જેવાને મેં તારી પાસે પાછો મોકલ્યો છે." (ફિલેમોનને પત્ર 1:10, 12)

"કેમકે તે મરણતોલ માંદો હતો ખરો; પરંતુ ઈશ્વરે તેના પર દયા કરી, અને માત્ર તેના પર જ નહીં, પણ મારા પર પણ, જેથી મને શોક પર શોક ન થાય." (ફિલિપ્પીઓને પત્ર 2:27)

“આંખથી હાથને કહેવાતું નથી, ‘મને તારી અગત્ય નથી.’ તેમ જ માથાથી પગોને પણ કહેવાતું નથી, ‘મને તમારી અગત્ય નથી.’ પણ જે ભાગને ઓછું માન હતું તેને ઈશ્વરે વિશેષ માન આપીને શરીરને એવી વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવ્યું છે. કે, શરીરમાં ભાગલા ન પડે; પણ બધા અવયવો, એકબીજાને માટે એક સરખી ચિંતા રાખે." (કરિંથીઓને પહેલો પત્ર 12:21, 24-25)

"કેમ કે હું ઈસુ ખ્રિસ્તની કરુણાથી તમ સર્વ ઉપર કેટલી બધી મમતા રાખું છું, તે વિષે ઈશ્વર મારા સાક્ષી છે." (ફિલિપ્પીઓને પત્ર 1:8)

"કેમ કે જો હવે તમે પ્રભુમાં દ્રઢ રહો, તો અમે જીવતા રહીએ" (થેસ્સલોનિકીઓને પહેલો પત્ર 3:8)

મંડળી માટેના પાઉલના પ્રેમના ઉદાહરણને ધ્યાનમાં લેવું મારા માટે એક મોટો પડકાર છે. "હું મંડળીને પ્રેમ કરું છું" કહેવું સરળ છે; શરીરના અન્ય ચોક્કસ અવયવો પ્રત્યેના મારા સ્નેહને અહીં આપેલા ઉદાહરણ સાથે પ્રામાણિકપણે સરખાવવું એ બીજી બાબત છે. શું હું બીજાની વૃદ્ધિમાં અને અન્યના કૃપાદાનોમાં આનંદ કરું છું? શું હું ઈશ્વરની સાથે રહુ છું (જે હંમેશા તેમના માટે મધ્યસ્થતા કરવાને સદાકાળ જીવતા રહે છે - હિબ્રૂઓને પત્ર 7:25), અને જેમ મારી મોટી પુત્રીએ તેની નાની બહેન માટે કર્યું તેમ હું ખ્રિસ્તમાં મારા ભાઈઓ અને બહેનોને પ્રોત્સાહિત કરી રહ્યો છું?

આનંદનું વિરુદ્ધ

પોતાને તમામ પ્રકારના દ્વેષથી શુદ્ધ કરવું ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે. પરંતુ આપણે મૂર્ખતાપૂર્વક આપણી જાતને એ હકીકત માટે અભિનંદન આપી શકીએ છીએ અને ગૌરવ અનુભવી શકીએ છીએ કે આપણામાં અન્યો પ્રત્યે કોઈ દ્વેષ નથી, અથવા આપણે ગપસપ નથી કરતા, અથવા આપણે દોષ લગાવતા નથી, વગેરે, અને કલ્પના કરો કે આ આનંદનું વિરોધી છે. પરંતુ મેં નોંધ્યું છે કે આનંદનું વધુ ખતરનાક વિરોધી જેનાથી આપણે બચવું જોઈએ, અને તે છે ઉદાસીનતા.

"'અમે ઉપવાસ કર્યો છે, ને તમે તે જોયું નથી, એમ કેમ? અમે અમારા આત્માને દુ:ખી કર્યો છે, ને તે તમે કેમ ધ્યાનમાં લેતા નથી!’ (ઈશ્વર જવાબ આપે છે,) જુઓ, તમારા ઉપવાસના દિવસે તમે તમારા કામકાજ કરો છો, અને તમારા સર્વ મજૂરો પર જુલમ ગુજારો છો... … દુષ્ટતાના બંધનોને છોડવા, ઝૂંસરીનાં જોતર છોડવા, અને દબાયેલાઓને મોકળા કરીને વિદાય કરવા, અને વળી સર્વ ઝૂસરીને ભાંગી નાખવી - જે ઉપવાસ હું પસંદ કરું છું તે શું એ નથી? ભૂખ્યાઓને તારી રોટલી વહેંચી આપવી અને ભટકતા ગરીબોને ઘરે લાવવા શું એ ઉપવાસ નથી? નાગાઓને જોઈને તારે તેને વસ્ત્ર પહેરાવવું, ને તારા બંધુઓથી મોં સંતાડવું નહિ; ત્યારે તમારો પ્રકાશ પ્રભાતના જેવો થશે, અને તારું આરોગ્ય જલદી થશે; અને તારું ન્યાયીપણું તારી આગળ ચાલશે; યહોવાનું ગૌરવ તારો પીઠરક્ષક થશે.” (યશાયા 58:3, 6-8)

જે લોકો રોજેરોજ ઈશ્વરને શોધે છે તેમનું પાપ ઈશ્વરે જાહેર કર્યું (યશાયા 58:1-2) તે બેદરકારી, ઉદાસીનતા, ઉપેક્ષાનું પાપ હતું. તેઓ ઈશ્વરને જાણવા માંગતા હતા, અને તેમના માર્ગો જાણવામાં આનંદ અનુભવતા હતા, અને તેમ છતાં તેઓ દોષિત ઠર્યા હતા કારણ કે તેઓએ ધાર્યું હતું કે આ બાબતને તેમના ભાઈઓ અને બહેનો સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી! તેઓએ વિચાર્યું કે તેઓ ઈશ્વરને શોધી શકે છે અને ઈશ્વરના પરિવાર પ્રત્યે ઉદાસીન રહી શકે છે!

જેમ આપણે ઈશ્વર સાથે ચાલીએ છીએ, તે ચોક્કસપણે આપણે કોઈ કાર્ય દ્વારા કરેલા પાપો (જેમ કે તિરસ્કાર, ગપસપ, આરોપ, વગેરે) વિશે આપણને શીખવવા માંગે છે, પરંતુ તેનાથી વિશેષ, તે અવગણવાના પાપને સંબોધવા માંગે છે, ખાસ કરીને આપણા હૃદયમાં પ્રેમના અભાવના પાપને. તેમની ઈચ્છા માત્ર આપણી પોતાની જરૂરિયાત માટે આપણને તેમના પ્રેમથી ભરવાની નથી, પરંતુ અન્ય લોકો માટે આપણને ભરપૂર કરવા માટેની (યોહન 7:38) છે. તે માનવું મુશ્કેલ છે, પરંતુ ઈશ્વરનું વચન કહે છે કે ઉદાસીનતા વાસ્તવમાં સંપૂર્ણ દ્વેષ કરતાં વધુ ખરાબ છે — “હું તારા કામ જાણું છું, તું ટાઢો નથી તેમ ઉનો પણ નથી; તું ટાઢો અથવા ઉનો થાય એમ હું ચાહું છું. પણ તું હુંફાળો, એટલે ઉનો નથી કે ટાઢો પણ નથી, માટે હું તને મારા મોંમાંથી થૂંકી નાંખીશ" (પ્રકટીકરણ 3:15-16) — ઈશ્વર હકીકતમાં હૂંફાળા કરતાં ટાઢાને પ્રાધાન્ય આપે છે!!

મેં નોંધ્યું છે કે હું જેની સંપૂર્ણ અવગણના (ઉદાસીનતા અથવા અવગણવાનું પાપ) કરું છું તેના કરતાં “કાર્યો દ્વારા જે પાપ” (હું જે ભૂલો કરું છું) તેના પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવું વધુ સરળ છે. આપણે ફક્ત ખરાબ ("ટાઢા") થી છુટકારો મેળવીએ અને તેથી આપણે ઉદાસીન ("હુંફાળા") બનીએ, તેનાથી ઈશ્વર સંતુષ્ટ નથી ; તે આપણને સારાથી (તેમના જ્વલંત ગરમ પ્રેમથી) છલકાઈ દેવા માંગે છે; અને તેમની કૃપાથી આપણે જે નિર્ણાયક તબક્કામાંથી બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ તે ખાલીપણું, હુંફાળાપણું, બેદરકારી અને ઉદાસીનતાનું અરણ્ય છે.

“અશુદ્ધ આત્મા માણસમાંથી નીકળ્યા પછી નિર્જન જગાઓમાં વિશ્રામસ્થાન શોધતો ફરે છે; પણ તે જડતું નથી, ત્યારે તે કહે છે, ‘મારા જે ઘરમાંથી હું નીકળ્યો તેમાં હું પાછો જઈશ.’ જ્યારે તે આવે છે ત્યારે તે તેને વાળેલું તથા શોભાયમાન કરેલું માલૂમ પડે છે. પછી તે જઈને પોતાના કરતાં ભૂંડા બીજા સાત આત્માઓને તેડી લાવે છે, અને તેઓ અંદર આવીને ત્યાં રહે છે; અને તે માણસની છેલ્લી અવસ્થા પહેલાંના કરતાં ભૂંડી થાય છે.” (લૂક 11:24-26)

આપણે ખ્રિસ્તના શરીરમાં બેદરકારી પર ધ્યાન આપવાનું છે કારણ કે તે આપણા આત્માઓ માટે દ્વેષ જેટલી જ ખતરનાક બાબત છે. જો આપણે તે બાબત પર ધ્યાન આપીએ છીએ તો આપણાં ભાઈઓ અને બહેનો પ્રત્યેની આપણી ઉદાસીનતા વિશે આપણને સાક્ષાત્કાર આપવા માટે આપણે ઈશ્વરને વિનંતી કરીશું. તેમની દયા આપણને પ્રેમના તમામ અભાવનો પસ્તાવો કરવા દો, અને આપણા હૃદયને તેમના પરિવારમાં તેમના આનંદની પૂર્ણતાથી છલકાવી દેવા દો. પિતા તરીકેના વધતા આનંદના મારા પોતાના અનુભવને પ્રતિબિંબિત કરવા માટે મને ખૂબ જ આશીર્વાદ મળ્યો છે, અને તે મને યાદ કરાવે છે કે, જેમ આપણે તેમના પરિવારના અન્ય સભ્યો માટે ઈશ્વર જેવું હૃદય રાખીએ છીએ, તેમ ઈશ્વરનો આનંદ વધારવાની તક મળે છે.

"મારી આજ્ઞા એ છે કે જેમ મેં તમારા પર પ્રેમ રાખ્યો છે તેમ તમે એકબીજા પર પ્રેમ રાખો." (યોહાન 15:12)

"પણ સર્વનો અંત નજીક છે ... વિશેષ કરીને, તમે એકબીજા પર આગ્રહથી પ્રેમ કરો, કારણ કે પ્રેમ પાપોના પુંજને ઢાંકે છે." (પિતરનો પહેલો પત્ર 4:7-8)

“અને અન્યાય વધી જવાના કારણથી ઘણાખરાનો પ્રેમ ઠંડો થઈ જશે. પરંતુ જે અંત સુધી (ઈશ્વરના પ્રજ્વલિત પ્રેમમાં) ટકશે, તે જ તારણ પામશે.” (માથ્થી 24:12-13)